Ik voelde me vaak niet gezien of gehoord - HSP



Voel jij je wel eens niet gehoord of gezien? Ik wel. Eigenlijk al van kinds af aan. Ik kon als kind goed leren, ontwikkelde me redelijk snel. Ik deed twee kleuterjaren in één en koos ervoor om met de oudere kinderen naar groep 3 te gaan. Achteraf misschien niet de juiste keuze, want ik was misschien op intellectueel gebied op hetzelfde niveau als de andere kinderen, maar op emotioneel niveau niet. En ook nog eens hooggevoelig, naar nu blijkt. Maar dat viel eigenlijk nooit op.


Lees hier meer over (mijn) hooggevoeligheid


'Aansteller'

Als iets me zwaar viel en ik dat aangaf bij de leraar werd dat vaak afgedaan als aanstelleritus. Zo heb ik een keer twee vingers gebroken na een val tijdens het buitenspelen. De juf liet me ’s middags gewoon handwerken. Ik moest me niet zo aanstellen, het viel allemaal wel mee.


Toen ik na schooltijd thuiskwam met m’n arm tegen m’n bovenlijf aangedrukt, zagen mijn ouders wél gelijk dat het foute boel was en ze namen me mee naar het ziekenhuis voor röntgenfoto’s. Wat bleek dus: twee gebroken vingers. De volgende dag kwam ik naar school met m’n arm in het gips; de juf schrok zich rot. En terecht.


'Gepest'

Ook voelde ik me op de basisschool regelmatig 'gepest', vooral door de andere meiden. We waren maar met drie meisjes in de klas en zoals ze zeggen: three is a crowd. Er wordt al snel iemand buitengesloten als je met z’n drieën bent. En die iemand, dat was ik meestal. Ik denk dat dat veel te maken had met het feit dat ik een jaar jonger was, maar ook met mijn hooggevoeligheid. Kinderen van die leeftijd nemen geen blad voor de mond, en ik trok me dat vaak persoonlijk aan.


Op de achtergrond

Tijdens m'n middelbare schoolperiode slaagde ik er zélf ook erg goed in om ongezien en ongehoord te blijven. Ik had bewust voor een grote school gekozen, omdat ik het fijn vond me op de achtergrond te houden. Ik zat op het VWO en haalde prima cijfers. Dat kwam me alleen niet aanwaaien, ik moest er ook wel echt veel voor doen en dat viel niet altijd op.


Lees hier de feiten en fabels bij hooggevoeligheid


Op ouderavonden wisten mijn docenten niks over me te zeggen, behalve: “Annick is een goede leerling, ze haalt goede cijfers, ga vooral zo door”. Maar de persoonlijke struggles en moeite die hier thuis vaak aan ten grondslag lagen, werden vaak over het hoofd gezien. Dat ik voor die goede cijfers avonden lang aan het blokken was, misschien meer dan goed voor me was, bleef ongezien.


Ik wou dat iemand toen ooit tegen me had gezegd dat ik ook wel eens de teugels mocht laten vieren in plaats van altijd het uiterste te geven. Maar ik haalde immers goede cijfers en maakte geen problemen…


Wat wil je later worden?

Dan komt het moment dat je een studie moet gaan kiezen. Ik wist al heel lang wat ik wilde; namelijk dierenarts worden. Een studie kiezen was dan ook geen probleem, ik ging diergeneeskunde doen. Mijn harde werken op school was hier dan ook grotendeels aan toe te wijzen. Voor de studie diergeneeskunde, die je in Nederland alleen in Utrecht kan doen, moet je namelijk loten. Tenzij je een 8 gemiddeld of hoger haalt voor je eindexamen, dan word je direct toegelaten. Dus werd dat mijn doel.


Natuurlijk, je doet onderweg naar dat doel nog wel wat beroepentests etc., maar voor mij was het duidelijk; ik werd dierenarts. Niemand die me erop wees dat het ook wel eens anders zou kunnen lopen en dat ik ook serieus moest nadenken over een back-up plan voor als het niet in een keer zou lukken. Bij mijn eindexamenpraatje zei de decaan letterlijk: “Annick gaat diergeneeskunde studeren”. Maar je raadt het al: het liep anders. Ik kwam met een 7,9 gemiddeld namelijk in de hoogste lotingscategorie, maar werd niet ingeloot.


Lees hier meer over hooggevoeligheid op de werkvloer


Ik ben uiteindelijk nooit dierenarts geworden. Daar heb ik soms wel spijt van. Wellicht had ik met betere begeleiding later alsnog dat pad kunnen bewandelen, als iemand mij meer vertrouwen in een alternatief pad had gegeven en serieus met mij had gekeken naar een back-up plan. In plaats daarvan was mijn wereld zo ingestort - ook nadat mijn tweede studiekeuze 'Bewegingswetenschappen' niks voor mij bleek te zijn - dat ik het geloof niet meer had dat ik het nog een keer zou kunnen proberen.


Ben ik anders dan anderen?

Ik heb me vaak afgevraagd hoe het komt dat ik me in m’n jeugd soms zo anders voelde, zo niet begrepen, niet gezien, niet gehoord. Nu weet ik dat dit voor een groot deel met mijn hooggevoeligheid te maken had. Hierdoor trok ik niet hard genoeg aan de bel of - als ik dat wel deed - misschien wel te hard (nadat ik het allemaal van binnen had opgestapeld), zodat het aanstellerij leek.


Aan de andere kant trek ik me dingen soms ook meer aan dan mensen die niet hooggevoelig zijn en voel ik me daardoor niet gezien of gehoord. Pas nu weet ik dat dat niet iets raars is, maar dat het juist heel erg past bij mijn HSP. Het heet: ‘Rejection Sensitivity’. Wat dat precies is en hoe dat komt, vertel ik volgende keer.

Ik weet dat ik me met het schrijven van deze blog super kwetsbaar opstel en dat vind ik best wel spannend. Maar het feit dat ik reacties krijg van mensen die zich in mijn verhalen herkennen en er ook echt iets aan hebben, zorgt ervoor dat ik het graag blijf doen!


Ik wil trouwens niemand het gevoel geven dat ik me een slachtoffer voel van mijn HSP, maar het opschrijven van dit soort ervaringen helpt mij juist om ervan te leren. En ik hoop dat jij daar ook profijt van hebt! Je mag me in ieder geval altijd mailen (annick@morethanwrds.nl) of een berichtje sturen op social media.


Liefs, Annick

Volg Annick ook op Instagram: @more_than_wrds en @annick1.0 of neem een kijkje op haar website: https://www.morethanwrds.nl/


  • Twitter - White Circle
  • Facebook - White Circle
  • Pinterest - White Circle
  • Instagram - White Circle

Eindhoven

© 2018 by Jip Isabel