Ik vind dit onwijs eng om te delen - Column

Bijgewerkt: 7 jan 2019

Ik word vermoeid wakker. Ik grijp met mijn ogen dicht naast me en mijn hand verkent het nachtkastje tot het mijn telefoon heeft gevonden. Ik kijk op de klok en zie dat het alweer tien uur is. Moeizaam klim ik uit bed en verplaats mezelf naar de badkamer. Ik staar naar mezelf in de spiegel en de wallen liegen er niet om; ik ben uitgeput. Ik had mezelf beloofd om vandaag te gaan sporten, werken en het huis aan kant te maken, maar na het wassen van mijn gezicht, plof ik neer op de bank en zet Netflix aan. Productief zijn, doe ik morgen wel weer.


Meestal begin ik om 1 uur pas met mijn ‘ontbijt’ maar de het enige waar ik de hele ochtend aan kan denken is eten. Ik probeer mezelf af te leiden met mijn serie maar om 12 uur geef ik het op. Ik grijp het pak met wraps uit de kast en duik de koelkast in opzoek naar humus en sla. Ik maak twee wraps en plof weer neer op de bank. Twee wraps worden uiteindelijk 4 wraps en 4 wraps worden er 6. Ik weet dat ik er niet zoveel moet eten maar er lijkt geen stop op te zitten. Nadat het pak met wraps op, speur ik de rest van het huis af naar eten, maar boodschappen had ik niet gedaan dus er valt niks meer te snaaien. Teleurgesteld verplaats ik mezelf weer naar de bank. Ik voel me leeg en eenzaam en ben ontzettend boos op mezelf vanwege het bingen ‘Waar was dat in vredesnaam voor nodig Jip?


Na een lading aan hele harde en boze gedachten over mezelf, kom ik van de bank en besluit buiten te gaan lopen. 'Met een uur lopen moet ik het toch wel weer een beetje compenseert hebben? Anders dan eet ik de rest van de dag gewoon niks meer..'



Onder controle

Degene die me een beetje kennen weten dat ik jarenlang ontzettend heb geworsteld met een ongezonde relatie mbt voeding en eten. Ik wist het uiteindelijk onder controle te houden met strenge eetschema’s en het ‘tracken’ van mijn eten. Had ik echter een zware eetbuien gehad? Wat vaak 2 of 3 keer per week gebeurde, dan ging ik die extra kcal eraf trainen om te compenseren. Kon ik niet trainen? Ging ik de volgende dag minder eten om het te compenseren. Drie jaar lang heb ik dit (mentale) ongezonde patroon aangehouden met het idee dat ik geen problemen had. Echter was mijn motivatie achter dit alles: angst. De angst om weer aan te komen en terug bij af te zijn oftewel weer het lichaam te krijgen waar ikzelf zo van walgde.


Na een lange periode merkte ik hoe ongezond ik eigenlijk bezig was en ben ik gaan werken aan mindset, zelfliefde en mindfulness. En periodes ging het ontzettend goed. Ik kon het stemmetje in mijn hoofd (dat me bij elke maaltijd vertelde hoeveel calorieën ik at, dat ik beter kon stoppen met eten want ‘je wordt alleen maar dikker zo’ en dat niemand me mooi vindt als ik niet meer strak ben) negeren en gewoon even genieten van eten. Eetbuien waren er nog wel, maar als ik er niks om gaf.. was het geen probleem toch?


Eetprobleem onderdrukt

Hierdoor heb ik anderhalf jaar lang gedacht dat ik eigenlijk wel zo goed als genezen was. Want dat bleef ik glashard (tegen mezelf en iedereen om me heen) volhouden. Ik heb het opgelost, ik heb gewerkt aan mezelf en dat stemmetje kan ik makkelijk onderdrukken. Er is dus niks meer om me druk over te maken. Maar liegen tegen jezelf is heel makkelijk. Want een week geleden betrapte ik mezelf er ineens op ontzettend negatieve gedachten over mezelf te hebben en ik schrok er ontzettend van.


Wat bleek nou? Het stemmetje in mijn hoofd heeft langzaam, zijn weg terug gewonnen in mijn hoofd. Zónder dat ik het door had. En vier weken later (of misschien nog wel langer) kwam het besef pas. (Het fragment in de intro, is het moment dat ik het me besefte) Na die eetbui kon ik het niet meer ontkennen. Het probleem is nooit weg geweest, alleen maar onderdrukt.


Boosdoener stress

Hoe is het stemmetje terug gekomen? Ik gok op de stress. Ik zit in een periode met verandering en stress en daar heb ik nooit goed mee overweg gekund. Sinds de veranderingen in mijn leven (verhuizing, werk, blessure) ben ineens ben ik weer ontzettend onzeker over mezelf en ben ik mijn emoties weer 'weg' aan het eten. Na het eten voel ik me weer ontzettend schuldig en de dag erna verteld het stemmetje me dat ik het weer goed kan maken door te compenseren. Wait What? Ja je leest het goed, afgelopen weken was ik weer precies daar, waar ik me 1,5 tot 2 jaar geleden bevond. En dat was heel erg moeilijk te erkennen en accepteren. Laat staan met jullie te delen. Want hoe heb ik het weer zo ver kunnen laten komen? En ik schaam me, voor mijn eigen hersenkronkels en dat stemmetje waar ik na zo'n lange tijd, wéér naar geluisterd heb.


Ik ben me er bewust van

Natuurlijk ben ik niet helemaal terug bij af. Want twee jaar geleden was ik me totaal niet bewust van hoe mijn brein mij om de tuin leidde en hoe ongezond mijn denkwijze was. En dat weet ik nú wel. Ondanks dat het een paar weken duurde, herkende ik de situatie wel en weet ik dat ik er nog harder aan moet gaan werken, want mijn oh zo fijne brein, heeft me weer eens voor de gek weten te houden. Op het moment dat ik het me besefte ben ik dan ook meteen begonnen aan het boek 'uit de ban van eetbuien' en lees stukje bij beetje over eetproblemen en hoe je eraan aan kan werken. Tevens ben ik van plan om opzoek te gaan naar een coach/therapeut. Maar ik wil de tijd nemen om uit te zoeken wie of wat me het beste zou kunnen helpen en ik denk dat het boek dat ik nu me lees me een goed inzicht kan geven waar ik tegenaanloop en wie of wat me vervolgens naar een volgende stap kan helpen.


Ik vind het al een vrij heftige stap om dit allemaal te delen, met kevin, familie, vrienden en jullie. En ik denk dat open en eerlijk erover zijn, stap 1 is naar het écht overwinnen van dat rot stemmetje en de verwarrende gedachten die zo nu en dan (vooral onder stress) opspelen.


Geen medelijden

Waarom ik dit deel? Niet omdat ik medelijden wil opwekken of aandacht wil. Absoluut niet. Het liefst had ik dit niet gedeeld, maar omdat mijn leven een open boek is op mijn social media en ik (zoals jullie weten) sinds anderhalf jaar heb besloten zowel de goede als de minder goede periodes en dagen met jullie te delen, omdat social media wat meer realness kan gebruiken en om (jonge)meiden, vrouwen maar ook mannen, te laten zien, dat het leven niet perfect is. Ook al zie je mooie plaatjes, perfecte lichamen, vakanties en al die GEWELDIGE andere dingen voorbij komen op Instagram en Facebook. Je weet nooit wat er schuilgaat achter die foto's. Zo zijn er een hoop modellen, fitnessmodellen en infleuncers -waarvan jij denkt #bodygoals- die ernstige eetproblemen hebben. Of mensen die een perfect leven tentoonstellen maar ontzettend depressief zijn.


Je weet nooit wat er achter een account schuilgaat en dit is precies de reden, waarom ik jullie wil laten zien, dat mijn struggle, ook nog wel even door zal gaan. En dat betekent niet dat ik minder positief in het leven zal staan, absoluut niet! Ik ben juist extra gemotiveerd om nog meer aan mezelf te werken en dit alles over een tijd mijn eetstoornis (jeetje wat is het heftig om dat woord op te schrijven) achter me te kunnen laten. En terwijl ik hieraan werk, hopelijk andere mensen kan motiveren en inspireren, hetzelfde te doen.


<3

21/06/18

Ik heb nu hulp gezocht bij: lianne blacquier een (hele lieve en fijne) ervaringsdeskundige als. Mocht je zelf ook opzoek zijn naar een coach, dan kun je bij haar een gratis intake gesprek doen! <3 www.coachlianne.nl

Praktijk De Krachtige Vrouw

KVK: 64043134

Gierstraat, Haarlem

Tel: 0639860201

  • Twitter - White Circle
  • Facebook - White Circle
  • Pinterest - White Circle
  • Instagram - White Circle

© 2020 by Jip Isabel